PIerwsze załamanie przychodzi szybko. Plan zdjęciowy, którego ułożenie kosztowało dwójkę drugich reżyserów (Ewy Dejmek i Sławka Małyszko) wiele tygodni katorżniczej pracy, zaczyna się załamywać. Wszystko można było przewidzieć, ale nie pogodę. Zakładaliśmy, że w kwietniu w okolicy Książa zima już ustąpi. Dlatego w planie przewidziano wiele zdjęć w plenerze. A tu półmetrowy snieg na okolicznych polach blokuje dojazd do wybranych wcześniej miejsc zdjęciowych. W ruinach Starego Książa mamy kręcić sceny szkolenia cichociemnych, a nie ma mowy, aby cieżarówka ze światłem, samochód ciągnący agregat prądotwórczy, autobus-garderoba, busy z aktorami i ekipą  mogły przedrzeć się przez zaspy. Jeszcze gorzej jest w Osówce. Tam co prawda droga przetarta, ale scena zastrzelenia Sauera wg scenariusza rozgrywa się na początku maja 1945 roku. Jak uzasadnić  wysokie pryzmy sniegu przy drodze i zaśnieżone świerki?  "Nie ma złej pogody, są tylko słabe nerwy". Udaje się zmienić plan i wycofujemy się ze Starego Książa. W Osówce zmieniam tekst aktora. Sauer mówi do Wolfa: "Początek maja, a tu tyle śniegu", a Wolf odpowiada "No cóż, jesteśmy w górach". Pierwsze problemy mijają więc prawie bezboleśnie.  Duch w ekipie wspaniały, więc niegroźne nam żadne przeszkody.

Pojawia się jednak pęknięcie. Zauważm je, ale lekceważę. Oceniam, że szybko zasklepi się. Błąd. Pęknie niezauważalnie, podstępnie. Ujawni się z cała siłą dopiero po wielu miesiącach. Czas pęknięcia powoli nadchodzi.