Ile ich było? Trudno zliczyć, ale przy tak wielkim zamierzeniu jak 13-odcinkowy serial kostiumowy, nie wydaje się to dziwne.

Na przykład szczury. Przyjechały dwa z Warszawy do Czochy, bo musiały być tresowane. Na początku pani treserka ostrzegłą, że mogą uciec, co wzbudfiło moje podejrzenia co do jej fachowości. Było gorzej, niż myślałem. Szczury otumanione jakimiś środkami uspokajającymi nawet nie myślały, azeby ruszyć się z miejsca.

Rakieta. Jak ją zobaczyłem na planie o mało ja nie dostałem ataku serca. Skrzydła V-2 (w wersji 4b) miały dobry metr grubości i z powodzeniem mogłyby unieść Boeinga i to Jumbo. Co można było zrobić, oprócz gorącej prośby do operatora, aby filmował tak, by nie było tego widać. Udało się. Ale nie dość tego: tuż przed rozpoczęciem zdjęć rakieta przełamała się, gdyż jej kadłub został zespolony 3 śrubami wkręconymi w miękką plytę. A to oznaczało utratę dnia zdjęciowego. Okazało się, że ekipa, która stworzyła to cudo była lepsza w remontowaniu  niż konstruowaniu i w ciągu 3 godzin zespoliła rakietę.

Ania Dereszowska świetnie jeździ konno i powozi. W jednej ze scen miała spaść z konia, ale musiała ją zaastąpić kaskaderka, ku Ani niezadowoleniu. Prosiła, abym dał jej szansę wykonania tej sceny, ale nie mogłem na to się zgodzić. Z Warszawy przyjechały dwa konie, kaskaderka z pomocnikami. I się zaczęło. Koń ani chciał stanąć dęba, a kaskaderka jak spadała to widać było, że bardzo to chciała spaść. W bólach scena powstała. Na koniec Ania wsiadła na konia, przmknęła w pięknym galopie i na koniec spięła konia. Szkoda, że kamery już były wyłączone.

No, ale czas powrócić do spraw poważnych, bo 105 dni zdjęciowych zabawą nie były...