Ogladam scenę ataku na konwój w 11 odcinku "Twierdzy". I powraca wspomnienie dość traumatyczne. Przeznaczyliśmy na tę scenę dwa dni. Pod Osówką zgromadziliśmy dziesięć zabytkowych pojazdów, w tym samochód pancerny z działem ściągnięty z Czech. Setka żołnierzy z grupy rekonstrukcyjnej, broń (w tym unikatowe 20-mm działko plot). Nowi pirotechnicy zakładają ładunki. "Nowi", gdyż kilka dni wczesniej rozstałem się z pirotechnikiem z Łodzi, który nie dość, że nie umiał odpalić panzerfausta (co kosztowało nas pół dnia zdjęciowego) to jak podpalił wrak ciężarówki, to więcej ognia było na kominku, a przy tym wszystkim miał pomocników obrażonych na wszyskich.  Ruszają dwie kamery. Pojazdy ustawione na pagórku uruchamiają silniki i jadą: ciężarówki, samochody pancerne, motocykle. Zbliżają się do strefy wybuchów. I... zamiast strzelających w niebo fontann ziemi (a właściwie torfu), ognia i dymu ledwo puka coś nad murawą. Błysków prawej nie widać! Kompletne fiasko! Dzień zdjęciowy zmarnowany. Adek Drabiński, reżyser, zasłabł przy monitorze. Całe szczęście, że na planie była karetka pogotowie, bo szybko zabrała go do szpitala. Jedna czarna myśl goni drugą:  jeżeli stan reżysera okaże się poważny, to pomijając troskę o jego zdrowie, trzeba będzie przerwać zdjęcia i cały plan bierze w łeb. Jeżeli pirotechnicy, których zatrudniłem nie potrafią sobie poradzić z tą scenę to następstwa, oczywiście nie tak poważne, jak przy zawale reżysera, ale też zrujnują wszyskie plany; koszty podskoczą niebotycznie. Na szczęście mamy jeszcze jeden dzień zdjęciowy. Pozostało oczekiwanie na wiadomość ze szpitala i rozmowa z pirotechnikami, abym zrozumiał, co się stało! Dlaczego tak zawiedli? Pojawia się dziwna myśl: czyżbym, ratując zdjęcia, miał prosić zwolnionego pirotechnika, aby powrócił na plan?