Na łamach bloga rozwinęła się dyskusja o pewnej pięknej Góralce, która pojawia się i znika w snach moich Przyjaciół. Uznałem, że zniknięcie tej Pięknej Istoty jest szczególnie niepokojące, gdyż pozostawia miejsce dla "Szczerbatego Koszmaru" . Dlaczego szczerbatego, czyli częściowo bezzębnego?  Otóż w moim dzieciństwie (pięknym poza tym wspomnieniem) przewijał się taki szczerbaty chłopak, , paskudny, haniebnej postury, podstępny i złośliwy. Chętnie przyjmowal zaproszenia na uroczystości (był nadzwyczaj skąpy, a gdy mógł zaoszczędzić złotówkę na koszt innego człowieka robił to z bezwzględnością godną miliona), a potem zaczynał jątrzyć, plotkować i obmawiać gospodarzy, którzy go zaprosili i nakarmili, kierując się litością wobec jego ohydy. Nie dość tego. Obmierzłość jego wątłej postaci nie nadążała za obmierzłoscią charakteru. Nie darmowe kanapki syciły go lecz  wyrządzanie zła innym. Ów szczerbaty odnosił szczególną radość, gdy udało mu się kopnąć kogoś przechodzącego. Im boleśniej kopnął w kostkę tym większą radosć przeżywał. Aż oficjalne przyzwolenie na nienawiść pozwoliło rozwinąć mu skrzydła. Niestety, życie płata figle: w szczycie sukcesów dokopywania odkrył  swą odmienność seksualną. I tu dochodzimy do Góralki, która  dla niego pozostała postacią z inego wymiaru. Apeluję, do Ciebie Hart, i do Ciebie Akagi, i do Ciebie Lejtnacie: zawieście swe swary o piękną Góralkę.  Spróbujmy ratować szczerbatych, oni naprawdę potrzebują pomocy.