Przeczytałem wpis dokonany przez Frantiska Kocha, czeskiego przedsiębiorcę, który prowadzi firmę wynajmującą stare pojazdy (w tym transportery opancerzone i czołgi) oraz zabytkową broń. Poznaliśmy się na polu bitwy pod Sochaczewem, czyli w czasie rekonstrukcji Bzury. To wspaniały człowiek, który łączy czeską rzetelność z miłością do zabytkowych przedmiotów i elastycznością nowoczesnego przedsiębiorcy. Wielokrotnie przyjeżdżał na plan "Twierdzy" dowożąc unikatowe samochody osobowe, transportery opancerzone, działa i karabiny (niestety budżet filmu uniemożliwiał  pełne wykorzystanie możliwości firmy Frantiska). Jego wejście do naszego filmu miało jeszcze tę zaletę, że uławiło mi negocjowanie cen (czyli ich znaczne obniżenie) z polskimi dostawcami zabytkowych pojazdów. Ostatnio Frantisek pracował w Afryce przy produkcji filmu o Tobruku, co u mnie wywołało przykre refleksje: Czesi znajdują pieniądze na pokazywanie swojej historii, a my nie, choć nie trzeba mówić jak  wiele wspaniałych bitew toczyli polscy żołnierze, choćby  Mokra, Falaise i cały szlak dywizji Maczka, Monte Cassino,  straszne bliźniaki (no,no) na Morzu Śródziemnym, lotnicy w Anglii i Afryce.  A wojna polsko-bolszewicka? Oczywiście myślę o bitwach zwycięskich lub prawie-zwycięskich jak Mokra. Oj, dużo tego. A warto pokazywać, że Polacy nie tylko przegrywali. W wiadomości od Frantiska znalazłem jednak optymistyczną uwagę: czescy realizatorzy filmu o Tobruku wspomną o polskich żołnierzach. W świetnym filmie "Ciemnoniebieski świat" też pokazano polskich lotników, jak jeżdżą na rowerach. Dobre i to, skoro nas na to nie stać.

Cieszy mnie jednak, że Frantisek wrócił już do domu i gotów jest do dalszej współpracy